صحنه شنیع لمپن پاسدار بی‌ریش ولایت، مزدور سعید بهبهانی شاید برای تعدادی تعجب‌آور باشد، ولی برای کسانی که سالها چنگ در چنگ با این رژیم دجال بوده و زندانها و بازجوهای لمپن و ریشوی نظام خمینی را تجربه کرده‌اند ناآشنا نیست. مثل زندان اوین که لاجوردی جلاد آن را دانشگاه و خود را رییس دانشگاه و این جانیان لمپن را نیز استادان آنجا تعریف میکرد! و یا در زندان قزل حصار داوود رحمانی، که جانی نمونه و مظهر تام وتمام یک نرینه وحشی لمپن بود، خودش را مسئول ارشاد وهدایت زندانیان گول خورده! و مغزشویی شده! می‌دانست.
البته آن موقع شاید ماهیت ضد انسانی و کثیف اینها را کمتر کسی بجز مجاهدین میشناخت. در ظاهر آنقدر مسلمان و پرهیزکار خود را نشان میدادند و جانماز آب می‌کشیدند که غیرقابل توصیف است و این سوال به ذهن میزد که اینها در یک مدت کوتاه چطوری از یک آدم عادی تبدیل به یک مسلمان دو آتشه و اینقدر مقدس شده‌اند؟! مثلا برای جابجایی زندانی زن، چوبی بدستش میدادند و سر دیگر آنرا خودشان میگرفتند که نشان بدهند چقدر حواسشان به محرم و نامحرمی هست! اما در اتاقهای شکنجه و سلولهای انفرادی اوین و گوهردشت و واحد مسکونی قزل حصار چه رذالتها که با دختران و زنان بیگناه و دست بسته نکردند تا آنها را درهم بشکنند.
در زندان اوین لاجوردی جلاد خودش با پیژاما بین زنانی که تحت شکنجه و بازجویی بودند رفت وآمد میکرد و از تجاوز و تعدی به مادر ۷۰ ساله اعدامی در جلوی جمع هم شرم نداشت. اما جای مهر روی پیشانی کثیفش را چرکین تر و پررنگتر میکرد.
در واحد مسکونی قزل حصار این لمپن پاسداران ریش دار، به مدت حدود یکسال چه رذالتها که با آن خواهران پاک وبیگناه نکردند، بطوریکه از۴۰ نفر آنان تقریبا کسی بدون آسیب روانی و جسمی بیرون نیامد.
ولی موقع ارشاد!! در زندان همین موجودات همه را یعنی همان زندانیان شکنجه شده را به‌زور در حسینیه یا راهروهای قزل حصار جهت سخنرانی و روضه خوانی جمع میکردند و چه صحبتها که اندرباب فساد در سازمان و خانه‌های تیمی و فلان وبهمان نمی‌گفتند. انگار نه انگار که این افراد خودشان همان سوژه‌ها هستند و این همه دروغ و مزخرف‌گویی بی‌اثر است. ولی چون دجالیت و دروغگویی و وقاحت اساسا جان مایه و بخشی از ماهیت پلید آنهاست، کوتاه نمی‌آمدند.
حالا یکی از مدل‌های خارج کشوری پاسدار لمپن‌های بازجو به مفتضح‌ترین شکل خود را معرفی کرد: مزدور سعید بهبهانی؛ با بیشرمی و وقاحت جلوی دوربین خبرنگاران، وسط خیابان در مقابل خانواده‌های شهیدان قتل عام ۶۷ درون مایه پاسدار لمپنی خود را در انظار همگان آشکار ساخت.
ببینید کسی که در وسط خیابان و در ملاء عام با خانواده شهیدان مجاهد که به دادخواهی برخاسته‌اند، چنین رفتاری میکند، اگر در اوین و گوهردشت و قزلحصار بود، همان رفتاری را داشت که دژخیم حمید نوری داشت. اگر به آن حیوان نجیب توهین نباشد، باید گفت خدا خر را شناخت که به او شاخ نداد.
البته به این حقیقت هم باید توجه کرد که رژیم در داخل کشور از این پاسداران و شکنجه گران کم ندارد، اما این تیره از حیوانات وحشی و جانورانی مانند مزدور نفوذی و این لمپن پاسدار که هیچ شرم و حیایی ندارند و هر مزخرف و دروغی را با کف به دهان آوردن در مقابل چشم جهانیان، میگویند و می‌بافند و برای مزدوری تن به هر خفت و خواری میدهند، کم پیدا میشود. به همین خاطر رژیم هر قیمتی میدهد که این وحوش را حفظ کند.
این مدل بازجویان بی‌ریش؛ با فکل کراوات می‌نشینند جلوی دوربین از همان نوع دوربین‌هایی که در زندان بود و شروع میکنند به نشخوار همان لاطائلات و مزخرفاتی که در حسینیه و راهرو واحدهای قزل حصار به هم می‌بافتند؛ با همان میزان دشمنی و هیستری ضدمجاهدی، غافل از اینکه مردم بعد از ۴۰ سال؛ بیدار و کاملا هوشیارند، و غافلند از اینکه دیگر دوره شیطان سازی و مزخرف‌گویی هم تمام شده و دیر و دور نیست که جانیان و شکنجه گران درمقابل عدالت قرار گیرند.
بخاطر سالها و سالها پایداری و جنگ مجاهدین و رهبریش دیگر ورق برگشته و روزگار محقق شدن این شعار شیرین است که «تا آخوند کفن نشود، این وطن وطن نشود.» روزگار حساب پس دادن خامنه‌ای و رئیسی و بقیه جلادان و دژخیمان است.
بی‌جهت نیست که رژیم و مزدوران و لمپن‌هایش در شیب تند سرنگونی افسار پاره کرده و ماهیت واقعی خود را تمام قد عیان کرده و بی‌هیچ پرده‌پوشی خود را معرفی میکنند که مزدوران حقیر وزارت آدمکشان؛ و یک لمپن پاسدار بازجوی بی‌ریش وحقیری بیشتر نیستند و اینگونه در انظار همگان، آبروی نداشته خود را به‌باد میدهند.
رازهای ناگشوده در بند ۲۰۹اوین ـ شنیده ها از زندانی سیاسی صالح کهندل
بعد از ماه‌ها انفرادی در اوایل سال ۸۶ وارد بندهای چند نفره‌ای ۲۰۹ اوین شدم. حدود دوازده نفری در آنجا بودند از جمله فرزاد کمانگر. همه از «مهندس» میگویند که از «مرخصی» می‌آید و برای آنها «درخواست»ها و «سوغاتی»هایشان را میآورد. هرکس که تجربه بند ۲۰۹ اوین را دارد، اگر حرفهای من را حتی چرندیات بخواند من به او حق می‌دهم. چون اگر من هم بودم، همان ذهنیت را پیدا میکردم. مکانی که کل دارایی تو «یک عدد موکت»، «دو عدد پتو»، در یک سلول ۴ متری هست و تمام. آنهم برای مدت طولانی طی ماه‌ها، شاید هم سالها. اما خدا را شکر که بسیاری از شهود حی و حاضرند! بگذریم! در بند ۲۰۹! «مهندس»؟! «مرخصی»؟! «درخواست»ها؟! «تخته نرد»؟! «دی وی دی»؟! «فیلمهای سوپر»؟! و غیره. اولش برایم قابل فهم نبود. بعد که کمی دور برم را برانداز کردم انگار همه‌ی اینها واقعیت دارد. فرزاد، سلولی که انتهای بند بود را به من نشان داد که متعلق به «مهندس» بود. با احتیاط وارد آن شدم. در آن کامپیوتری با لوازم جانبی و پر از عکسهای جمعی مجاهدین و یک سری مجله و مقالات و یک عدد رادیو ۸ موج و غیره بود. از سلول خارج شده و ساعتی با خودم درگیر بودم که این دیگر چه داستانی است؟! حداقل ملاحظه امنیتی را هم رعایت نکرده‌اند که من مبادا وارد سلول بشوم. آن روز گذشت. فردایش مهندس کوله‌باری پر از لوازم درخواستی را، از شطرنج گرفته تا فیلمهای درخواستی زندانیان، قرصهای خواب‌آور و غیره با خودش به بند آورد. همه دور او حلقه زدند و درخواستهای خود را تحویل میگرفتند. تازه متوجه شدم «مهندس» ما همان ابراهیم خدابنده است! راستش اول فکر نمیکردم ابراهیم خدابنده که قبلا اسمش را شنیده بودم به این مرحله از پستی رسیده باشد. شبها اکثرا زندانیان با دی وی دی که ابراهیم خدابنده با خودش آورده بود، با آن فیلمهای روز سانسور نشده آمریکایی و اروپایی که حتی در بیرون دیدن آنها جرم محسوب میشد را تا صبح نگاه میکردند. صبح قرص‌هایی که به اسم «داروی مهندس» کدگذاری کرده بودند میخوردند و می‌خوابیدند. ابراهیم خدابنده هرازگاهی که سر سفره با هم بودیم یک جوری تکه‌هایی به من میانداخت. اولش متوجه نبودم تا اینکه یکبار گفت: «مجاهدین، زمانی که مردم خمینی را در ماه میدیدند و آنقدر اعتبار داشت، آنها به باورهای مردم تن نداده و برعلیه خمینی شوریدند که این اولین خطای آنها بود». منظورش مالاندن ۳۰ خرداد بود. ناخوداگاه من هم برگشتم و گفتم که من نمیدانم تو از کدام شهر آمده‌‌ای، ولی من متعلق به یک روستایی هستم که آنجا وقتی شایعه دیده شدن خمینی دجال در ماه پیش آمد مردم شعارشان این بود «مردم امام خود را در ماه دیده بودند گویی فضانوردان در ماه … بودند». ابراهیم خدابنده نگاهی به من کرد و گفت: «انگار تو نمیخواهی آزاد بشوی؟!». در همین حالت فرزاد کمانگر رو به ابراهیم خدابنده گفت: «حالا که فضانوردان کاری در فضا کردند، تاوانش را باید صالح بدهد و آزاد نشود؟». یکبار هم فیلمی بود به نام «فرقه» که ابراهیم خدابنده آورده بود و برای زندانیان توضیح میداد که مجاهدین چارچوب فکریشان مانند این فرقه است البته منظورش من بودم و میخواست به من بزند. من گفتم: «من نمیفهمم یکروز آنها را متهم میکنید که هم‌جنس‌بازها از آنها حمایت میکنند، روزی به آمریکا، اسراییل، عراق، و عربستان و غیره نسبت میدهید، حالا هم بحث فرقه را میکنید!!!». ابراهیم خدابنده جا خورد چرا که انتظار نداشت چنین جوابی بگیرد و بین زندانیان ضایع بشود، زیر چشمی نگاهی کرد و گفت: «تو انگار عاشق زندان هستی!». راستش تا آنجا متوجه اصل قضیه نبودم. بعدها متوجه شدم که مرا عمدا فرستاده‌اند در بند ۲۰۹ که چند مدتی هم زیر نظر مهندس (ابراهیم خدابنده) باشم تا تعیین‌تکلیف شوم، البته به قول خودشان «ارشاد» بشوم. یکبار هم بازجو در همین رابطه به من گفت: «احمق، این مهندس ۲۰ سال بود که یکی از یاران نزدیک مسعود رجوی بود ولی متوجه گنده‌کاری‌های سازمان شده و از آن فاصله گرفته است. تو که اصلا در سازمان نبودی چطوری میخواهی ادامه بدهی؟». به مرور از حرفهای خودش متوجه شدم که ابراهیم خدابنده مراحلی را طی کرده است. یک مدتی را در انفرادی سپری کرده، سپس چندین بار او را به میهمانی‌های بیرونی برده بودند که اکثر سلبریتی‌های سرشناس خانم و آقا و ورزشکاران رژیمی آنجا بودند. ابراهیم خدابنده این ماجراها را با آب و تاب خاصی تعریف میکرد، با جزئیات قد و هیکل و عمل جراحی دماغ و غیره. حتی وقتی زندانیان فیلم ایرانی نگاه میکردند، آقایان و خانمهایی که در فیلم می‌دید را دونه دونه تشریح میکرد گویی خانمش یا داماد یا عروسش بودند. بعد از آن مرحله او را در شرایط دو انتخاب قرار داده بودند: یا ادامه همین میهمانی‌ها و امتیازات ویژه از ماشین، خانه و غیره که در اختیارش گذاشته بودند، یا همان انفرادی و بعد انتقال به زندان گوهردشت و کشته شدن در آنجا. ابراهیم خدابنده با اشتیاق فراوان گزینه اول را ترجیح داده بود. لازم میدانم در اینجا توضیحی درباره شرایط بند ۲۰۹ در سال ۸۵ بدهم که یک هوادار مجاهدین در معرض چه انتخابی قرار میگرفت. یک طرف همان سینی که در دست ابراهیم خدابنده قرار دارد و برای تو پیشنهاد میدهد شامل میهمانی سلبریتی‌ها، انواع مشوقها و امکانات زندگی که با دیدن آنها زندانی یا باید دیوانه یا عاشق خلق و یک مجاهد باشد که به آن طرف غش نکند. خصوصا سلبریتی‌هایی که بعضا ۴ میلیون فالور دارند که مردم از کارگر گرفته تا استاد دانشگاه، دکتر و مهندس که دنبال لایک زدن پستها و عکسهای آنها هستند. در طرف دیگر سلولهای انفرادی که حتی دیدن یک مگس یا مورچه‌ای در آنجا که ساعتی تو را با خود مشغول بکند، حکم معجزه دارد و بعد از انفرادی، انتقال به زندانهایی مثل گوهردشت که دور و برت پر از زندانیان با بیماری‌های واگیردار که باید با آنها دهن به دهن بخوابی و هر روز بر سر و رویت استفراغ و ادرار و مدفوع میریزند. دور و برت هر شب پر از مواد مخدر و غیره است و هیج امیدی برای آزادی نداری. پس انتخاب بین هوادار مجاهدین ماندن یا به ابراهیم خدابنده تبدیل شدن، زمین تا آسمان فرق میکند و به این سادگی‌هایی که فکر میکنید نیست. یک طرف آن دستگاه عیش‌ونوش با همان میهمانی‌های لاکچری و دنیایی از امکانات رفاهی، این طرف ماه‌ها انفرادی در یک سلول ۱،۵متر در ۲متری که تمام دارایی آن یک عدد موکت و دو عدد پتوی زبر و خشن بود. بعد اگر اعدام نشوی، جهنمی به نام گوهردشت و غیره در انتظارت هست که توصیفش را همه شنیده‌اید. وقتی میگویند تعداد مجاهدین در ایران کم است، با یک نگاه ساده، میتوان فهمید که برای تبدیل شدن به یک هوادار چه هزینه‌ای باید پرداخت و چه مراحلی باید گذر کرد.
داشتم از ابراهیم خدابنده و انتخاب او میگفتم. یکی از پاسداران که به علت تقلیل درجه از افسر نگهبانی به مسئول توزیع غذا، اعصابش بهم ریخته بود و با مافوقش (شیخان که یکی از سربازجوهای سرشناس بود) دعوایش شده بود، در اعتراض به امتیازات فوق‌العاده‌ای که به ابراهیم خدابنده داده شده بود، با صدای بلند فریاد میزد: «یک بریده منافق، اندازه صدتای ما ارزش دارد». در همان حال دوستش گفت: «داد نزن، صدایت را میشنوند، خوب نیست». باز فریاد زد «بگذار بشنوند و بدانند آنها هم اگر ببرند هرکدامشان اندازه صدتای مثل من و تو برای وزارت ارزش دارند. من و تو که تمام زندگی و زن و بچه‌‌‌مان را در این راه گذاشته‌ایم، یک سوزن به ۲۰۹ نمیتوانیم بیاوریم. این آقا هر موقع می‌آید یک نیسان بار با خودش میآورد و شده رئیس همه ما». راستش آنجا چیزی که برای من جالب بود این بود که دیگر برای وزارت اطلاعات شاخص این نبود که سر ارزشهای خمینی و رژیم آخوندی سرمایه‌گذاری کند، بلکه خطش را توسط بریده‌مزدورانی مانند ابراهیم خدابنده پیش میبرد تا زندانیان سیاسی را با فیلمهای غربی، سلبریتی‌های داخلی و جاذبه‌های زندگی، و همان ارزشهای بورژوازی بیشتر آلوده و بی‌انگیزه بکند تا دست از مبارزه بکشند. خصوصا در حرفهای بریدگانی مثل ابراهیم خدابنده که می شنیدم اکثرا از هنرپیشه‌ها و ورزشکاران خودفروخته رژیم و زنان سلبریتی چنان با جزئیات حرف میزد که فرهنگ ابتذال بورژوازی در آن موج میزد. حتی کار به جایی رسیده بود که بعضی از زندانیان سیاسی، صبح تا شب کارشان نگاه به آن برنامه‌ها و بحث در آن چارچوب بود. دیگر درد مردم برایشان در الویت اول نبود.
اما فارغ از همه این حرفها، من همیشه احساس میکردم با تمام کثافت‌کاریهای ابراهیم خدابنده، چیزی به او بدهکارم. زمانی که از انفرادی بیرون آمدم، دیگر مثل قبل فکر نمیکردم. قبلا از سختی صعود به قله، کمی رنج میکشیدم ولی بعد از دیدن او در قعر دره که به چه خفت و خواری و رذالتی کشیده شده، از سقوط به آن نقطه با تک تک سلولهایم وحشت کردم و به قله حق بیشتر ایمان آوردم و انرژی مضاعف گرفتم. حتی به ایرج مصداقی و همدستانش هم بدهکار هستم که با خواندن و دیدن اراجیف آنها در ماهواره‌ها، که خط به خط حرفهای ابراهیم خدابنده و مأموران وزارت را غرغره میکند، با خودم پیمانی دیگر بستم و کمربندها را برای سرنگونی و پیوند با مجاهدین محکم بستم که مبادا پایم در مبارزه شل شود و به آن دره نکبتی که آنها در آن افتاده‌اند سقوط کنم. بعد از آن دیگر از دو دسته انرژی میگرفتم: یکی آنهایی که با تمام توان در کسب قله شرافت انسانی بودند که شاخصش اشرفیان، و دسته دیگر، بریده‌مزدورانی که به پست‌ترین نقطه بی‌شرافتی سقوط کرده بودند و تک تک کلماتشان بوی گندیده رژیم آخوندی را به مشام میرساند. شاید برای دیگران تردید ایجاد بکند که ابراهیم خدابنده برای من، به همان قدر انگیزه میداد که از دیدن یک مجاهد انگیزه میگرفتم. یکی جاذبه، دیگری دافعه. یکی در اوج قله و دیگری در پست‌ترین نقطه شرافت انسانی. شاید یک شکارچی هرچقدر پست باشد و از کشتار دیگران لذت ببرد و زندگی و حیات دیگران برای او اهمیت نداشته باشد ولی یک احتمال هرچند ناچیز وجود دارد که یک روزی انتخابش را عوض بکند. ولی من با چشمان خودم افرادی را دیدم، افرادی مانند ابراهیم خدابنده که چگونه مثل سگ شکاری برای وزارت اطلاعات شده‌بودند. اگر زمانی برای ارباب خود شکار نکنند، زنجیرهایشان را سفت‌تر و کوتاه‌تر کرده و دیگر استخوانی جلویشان نمی‌اندازند. به قول خودش که میگفت: «وزارت مرا در ۲۰۹ نگه داشته و به زندان نمیفرستد چون اگر مرا بفرستد احتمال دارد قوه قضاییه مرا به زندانهای دور دستی بفرستد که حتی شانس زندگی هم نخواهم داشت». به همین خاطر تصمیم گرفته بود که تماما در اختیار وزارت اطلاعات باشد. شاید هم اینها را به فرزاد و فرهاد و سایرین و حتی خود من میگفت تا ما را به همکاری با بازجوها وادار بکند. نکته جالبی دیگری هم که از ابراهیم خدابنده تجربه کردم و بعد از زندان برایم جالب بود، شنیدن حرفهای افرادی مثل ایرج مصداقی و اسماعیل یغمایی و دیگر بریدگان بود که همه تداعی‌کننده حرفهای ابراهیم خدابنده و بازجو در ذهنم بود. انگار همه آنها یک حرف میزدند و یک جا را هدف گرفته بودند و آن هم رهبری سازمان بود. البته حق هم داشتند. چون ریشه این خط از یک منشا بود و آن هم وزارت اطلاعات بود. حتی کلمات هم دیگر برایم تکراری بود. زیر ضرب قرار دادن رهبری و تفکیک قائل شدن بین رهبری و اعضای سازمان و حمله به حجاب خواهران مجاهد. واژه‌هایی مانند «سکت»، «فرقه رجوی»، «وطن‌فروش» و انبوهی دیگر که به گوش همه خورده است. از او آموختم که بین رژیم و سازمان هیچ دنیایی نیست که حتی لحظه‌ای بتوان تصور کرد. یا در جبهه مجاهدین هستی یا جبهه رژیمی. البته این برای کسی است که وارد مناسبات سازمان شده باشد و این ارزشها را شناخته باشد. یک نکته جالب دیگر هم برایم این بود که وقتی یک سری واژه‌ها را از زبان بریده‌هایی مثل مصداقی‌ها می شنوم به یاد همان سلول ابراهیم خدابنده می‌افتم که آن‌زمان برایم خوب جا نمی‌افتاد که چرا روی بعضی کلمات در مقاله‌ها یا تحلیل‌ها خط می‌کشید و انها را عوض میکرد. بعد از بیرون آمدن از زندان دیدم که این کلمات ورد زبان همه بریده‌ها شده و فرهنگی است مخصوص بربده‌ها که سرچشمه‌اش همان ابراهیم خدابنده و وزارت اطلاعات است. در هر مقاله‌ای که کلمه مجاهدین بود به «فرقه رجوی» و کلمه «حکومت آخوندی» به «حکومت اسلامی» مبدل میشد. کلمه «آزادی زنان» را به حجاب اجباری خواهران مجاهد میکشاندند. من این کدها و امثال آنها که ورد زبان بریده‌مزدوران است را اولین بار بصورت سازمان‌یافته و متمرکز در همان سلول ابراهیم خدابنده دیدم. اگر خوب بررسی بکنیم وجه مشترک این موجودات بریده‌مزدور و اطلاعاتی همان واژه‌ها است که هدفشان جز شیطان‌سازی از سازمان نیست. اما از هم‌بندان قهرمانم فرهاد و فرزاد بگویم، همان قهرمانانی که زمان اعدامشان مصادف بود با روزی که رژیم بر تن سربازان انگلیسی لباسهای داماد و عروس کرده و آزاد میکرد. درحالیکه جنازه فرهاد و فرزاد را بعد از اعدامشان به خانواده‌شان تحویل نداد. روزی دیدم فرهاد با عصبانیت خاصی از فردی به نام شرفی بسیار بد میگوید. شرفی فرد بی‌دردسری بود و به دیگر زندانیان کمک هم میکرد و آدم خوبی بود. اتهامش اختلاس بود. برای همین از فرهاد پرسیدم داستان چیست؟ فرهاد گفت: «این ما را فروخته». پرسیدم: «چطور؟». گفت: «جاسوسی میکند». پرسیدم: «مگر چیزی در مورد پرونده‌ات به او گفته بودی؟». جواب داد: «او مخفیانه به حرفهایمان گوش داده بود». فرهاد آنقدر از شرفی نفرت پیدا کرده بود که دیگر ادامه ندادم. از او پرسیدم که آیا اسرارت را به کسی دیگر هم گفته‌ای؟ فرهاد گفت: «من بجز ابراهیم خدابنده با کسی حرف نزده‌ام». لازم به توضیح است که هر هفته یا فرهاد در بند ما بود یا فرزاد. مدام آنها را جابجا میکردند. این فرصت لازم را برای ابراهیم خدابنده ایجاد میکرد تا آنها را تخلیه اطلاعاتی بکند. فرهاد میگفت فرزاد اسرارمان را لو داده و فرزاد هم فرهاد را متهم میکرد. در صورتی که هیچکدام مقصر نبودند ولی هر دو یقین داشتند که بعد از دستگیری اطلاعاتشان در زندان لو رفته و ضربه خورده‌اند. به خاطر شرایط بند بیشتر نمی‌توانستم با فرهاد حرف بزنم. جدا از اینکه خودش فردی بسیار دوست‌داشتنی، با شرف و با ویژگی‌های یک مبارز قابل اعتماد بود ولی رابطه او با ابراهیم خدابنده بد نبود. به نظر من و طبق حرفهایی که خودشان میزدند، ضربه را از همان داخل بند خورده بودند ولی دیگر دیر شده بود. من هم وقتی به آنجا رسیدم، کار از کار گذشته بود. حتی یکی از هم‌بندیان که بعد به من اعتماد کرد گفت اینها از ابراهیم خدابنده ضربه خورده‌اند ولی به خودشان نگو، برای تو بد میشود و فایده هم ندارد. اما من که با فرزاد ارتباط نزدیک پیدا کرده بودم و اعتماد کامل به همدیگر داشتیم و او نیز یک فرد بسیار دوست‌داشتنی بود که در صداقتش نمیشد شک کرد، یکبار از او پرسیدم تو به ابراهیم خدابنده اعتماد داری؟ فرزاد همانجا شوکه شد و گفت: «چطور؟ مگر آدم قابل اعتمادی نیست؟». گفتم: «به بازجو اگر اعتماد کنی کمتر ضربه می‌خوری تا به او». در همان دم، فرزاد پاکت سیگاری که روی زمین بود را برداشت و از سلول خارج شد. چند دقیقه بعد که سراغش رفتم دیدم ۳ الی۴ سیگار پشت سرهم کشیده بود درحالیکه او روزی ۲ الی ۳ نخ بیشتر نمیکشید. علتش را پرسیدم. فرزاد جواب داد: «صالح، خراب کردیم! من فکر میکردم مقصر فرهاد است و فرهاد هم فکر میکرد مقصر من هستم. درحالیکه الان مشکل ما را حل کردی. ما اصلا به آنجا فکر نمیکردیم. مادامی که ما را با هم جابجا میکردند، در یک مرحله رابطمان ابراهیم خدابنده بود. هرچند موضوعات حساس را به او نگفتم ولی فرهاد پیامی را توسط او به من رسانده بود و فکر میکنم شاید چیزهایی دیگری هم گفته باشد». گفتم: «مگر نمیدانی او بریده است؟». گفت؛ «ما فکر میکردیم صرفا از سازمان خوشش نمی‌آید و من هم زیاد اعتماد نمیکردم ولی فرهاد …». البته من به فرزاد نگفتم فرهاد کمی بیشتر رابطه داشته، حتی ابراهیم خدابنده به فرهاد گفته بود بازجو کمکش کرده وگرنه اعدامش کرده بودند و همکاری‌اش باعث شده بود تا حکمش سبک‌تر شود و هفته‌ای یکی دو روز بیشتر در بند ۲۰۹ نماند و بقیه روزهای هفته را در بیرون در خانه‌اش بماند. خلاصه پرونده‌ای که برایشان به اعدام ختم شد، یکی از سرنخ‌هایش ابراهیم خدابنده بود. یعنی میشود با یقین گفت که ۵ نفری که اعدام شدند، ابراهیم خدابنده نقش اساسی در آن داشت که داستانش مفصل است و اکثر زندانیانی که آنجا بودند تقریبا به این حقیقت پی برده بودند.
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
امروز دوشنبه اول شهریور۱۴۰۰ به‌دعوت جوامع ایرانی در سوئد، ایرانیان آزاده و هواداران مجاهدین و بستگان شهیدان قتل عام شده، بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران در مقابل پارلمان سوئد در استکهلم دست به تظاهرات زدند و خاطره ۳۰۰۰۰ شهید سربه‌دار قتل عام ۶۷ را گرامی داشتند و خواستار محاکمه سران رژیم شدند، خانم مریم رجوی به تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد پیامی ویدئویی ارسال کردند.
در تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد، شماری از نمایندگان پارلمان سوئد، شخصیتهای سیاسی و مدافعان حقوق بشر و همچنین نمایندگان شاهدان و شاکیان پرونده دادگاه سوئد، بستگان شهیدان و جوامع ایرانیان مقیم سوئد سخنرانی کردند
سخنرانان از جمله عبارت بودند از:
شل_ارنه اوتوسون نماینده پارلمان سوئد از حزب دمکرات مسیحی
خانم الکساندار آنسترل نماینده پارلمان سوئد از حزب مدرات
و پرویز خزایی نماینده شورای ملی مقاومت ایران در کشورهای اسکاندیناوی
شرکت کنندگان در این گردهمایی و تظاهرات خواستار انجام یک تحقیق بین المللی درباره قتل عام ۶۷ و محاکمه آمران و عاملان بویژه خامنه ای و رئیسی جلاد، در دادگاههای بین المللی بجرم جنایت علیه بشریت و نسل کشی در قتل عام ۶۷ شدند
پرویز خزایی – نماینده شورای ملی مقاومت در کشور اسکاندیناوی
راجع به قتل‌عام سخن زیاد گفته شده و این دادخواهی از روزهای اول توسط آقای مسعود رجوی در سال۶۷ شروع شده و بعد توسط خانم رجوی ادامه پیدا کرده است و نگذاشتند که این خونها پایمال شود و شما هم به‌عنوان اعضای خانواده‌های مقاومت در این رابطه تلاش کردید. ما می‌خواهیم این رژیم در تمامیتش محاکمه شود و این تازه یک شروع است و ما پیروز خواهیم شد همچنان که در مورد لیست تروریستی پیروز شدیم. مقاومت ایران صدای آخوند مقیسه ورازینی را افشا کرد مقیسه به نوری گفته بود نباید به مسافرت برود اما او که از یک ارگان دیگر تضمین گرفته بود به این سفر مبادرت کرد. مصداقی مزدور لاجوردی به نوری ایمیل می‌زند اما وقتی مورد سؤال قرار می‌گیرد این شارلاتان میگوید یادم نیست. خطیب‌زاده سخنگوی وزارت‌خارجه با زبان سخیف خودش اعتراف کرد که مجاهدین نقش فعالی در محاکمه نوری دارند.
غزاله رنجی – عضو انجمن جوانان سوئد
شب ایستاده بود به انکار ۶۷ در انتهای مشرق خونبار ۶۷ خورشید باره‌های زمینی نمرده‌اند تازنده است آتش تبدار ۶۷ باید سکوت سنگی سی ساله را شکست با همتی سترگ سزاوار ۶۷ دوستان و یاران مقاومت امروز گردهم آمده‌ایم تا دادخواه سی هزار گل سرخ سربدار در تابستان ۶۷ باشیم اخترانی که آسمان شب زده را نقره کوب کردند و قلندرانی که قرار پاگرفته شبانه را میان بهت گزمه‌ها بهم زدند. امروز یکی از این گزمه‌ها دژخیم حمید نوری در اینجا محاکمه میشود اما سر مار در ایران تحت حاکمیت آخوندهاست جایی که به‌دلیل بی‌عملی جامعه جهانی ابراهیم رئیسی جلاد رئیس‌جمهور میشود و صفی از قاتلان بر جان و مال مردم مسلط شدند. آنها که در تابستان تبدار ۶۷ جوانان مجاهد و مبارز را بر دار کشیدند در روزهای سرد آبان و در سایه سکوت سنگین سی ساله جهانی بر نسل قیام و شورش آتش گشودند. خمینی و رژیمش فکر کردند که با قتل‌عام زندانیان سیاسی دفتر مقاومت را برای همیشه خواهند بست اما اعتراض دانشجویان در سال۷۸ و تا دی ۹۶ و آبان ۹۸ و قیام خوزستان تشنه، نمای تمام قد شکست رژیم آخوندی و پیروزی مقاومت بهر قیمت و ایستادگی بر سر موضع بود/ گامهای استواری که به سمت چوبه‌های دار رفتند و با نام رجوی و با هویت مجاهد خلق بر طناب دار بوسه زدند، همان روز رژیم خمینی را دفن کردند.
رسول تبریزی – زندانی سیاسی به مدت ۱۰سال
هموطنان خواهران و برادران عزیز ما به همراه دوستان و هم زنجیران آمده‌ایم در جریان قتل‌عام مجاهدین با شعار درود بر رجوی به پای جوخه‌های اعدام رفتند. آن زمان محرم بود و آنها با تاسی به امام حسین شهادت را انتخاب کردند. دشمن میخواست مجاهدین را ریشه‌کن کند و خلافت خود را دایمی کند. سازمانی که توسط حنیف‌نژاد تأسیس شد و با رهبری مسعود رجوی و خواهر مریم ادامه پیدا کرد دشمن میخواست آنرا نابود کند. جنبش دادخواهی هر روز دامنه بیشتری پیدا میکند و دشمن همواره تلاش کرده قتل‌عام به فراموشی سپرده شود. اما جنبش دادخواهی که توسط برادر مسعود در سال۶۷ شروع شد و توسط خواهر مریم در سال۹۵تداوم پیدا کرد. با انتخاب رئیسی به‌عنوان رئیس‌جمهور ابعاد دیگری پیدا کرد رژیم در رئیسی سمبلیزه شده که باید مورد محاکمه قرار بگیرد. در سوی دیگر سازمان مجاهدین است که قتل‌عام شدگان را نمایندگی میکند. مزدوران رژیم می‌خواهند شهیدان را هویت‌زدایی کنند در حالی که اکثریت آنها مجاهد بود‌ه‌اند. سازمان مجاهدین اجازه نمی‌دهد قطره‌ای از آن خونها به هدر برود و ماهم می‌گوییم خون شهیدانمان رنج اسیرانمان در تو گره می‌خورد رجوی قهرمان در دو سال گذشته ما با جریان دیگری برای منحرف کردن جنبش دادخواهی از طرف اطلاعات آخوندها مواجه‌ایم. مأموران رژیم در این شهر در لباس دادخواهی می‌خواستند جنبش دادخواهی را منحرف کنند. اما مجاهدین مانع شدند و مزدور نفوذی را افشا کردند و مشخص کردند که مزدور نفوذی خود در ارتباط با حمید نوری بوده است. ما با گواهی خودمان تلاش کردیم تا رژیم به هدف خود نرسد و مزدور نفوذی نتواند موضوع دادخواهی را منحرف کند. جنبش ما برای دادخواهی تا محاکمه رژیم در یک دادگاه بین‌المللی ادامه دارد.
گیسو شاکری
از تابستان۱۳۶۷ تا تابستان۱۴۰۰ از شهریور۶۷ تا شهریور۱۴۰۰ خون عزیزان جانباخته ما همچنان می‌جوشد و فریاد دادخواهی بازماندگان آن جنایت هولناک و یاران و همراهان همیشه حاضر در صحنه در جای جای جهان بگوش می‌رسد. ما اینجاییم که یکبار دیگر تأکید کنیم که خامنه‌ای و رئیسی و دیگر جلادان قتل‌عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ مجرم هستند و باید پشت میز محاکمه نشانده شوند. خانواده‌های جان‌باختگان و خون همیشه جوشان آن عزیزان سربدار در انتظار چنین روزی روزشماری میکنند. ما اینجاییم که بگوییم که نه می‌بخشیم و نه فراموش میکنیم نه تنها بازماندگان آن عزیزان و نه تنها بازماندگان جان بدر برده از آن فاجعه ملی بلکه ما نیز ما تک به تک شاهدان زنده تاریخ هستیم، شاهدان آنهمه رعب و وحشت، شاهدان آنهمه جنایت و شاهدان مرگ نسلی زنده و هشیار نسلی که می‌توانست تبلور خواسته‌ها و آرزوهای یک ملت باشد. نسلی که میخواست با قدرت و توان خود و نه اتکا به هیچ قدرت خارجی آزادی را برای مردم خود به ارمغان آورد، نسلی که سر موضع ایستاد و بهایش را که بس سنگین بود پرداخت کرد. پس ما مسئولیتی بس سنگین بر شانه‌هایمان هست.
نماینده سازمان خه‌بات کردستان در سوئد
خانواده‌های شهیدان و زندانیان سیاسی درود بر شما امروز در اینجا گردهم آمده‌ایم تا قتل‌عام زندانیان سیاسی به دست حمید نوری و سایر جلادان را به گوش جهانیان برسانیم. دادگاه فرصتی است برای محاکمه جنایتکاران که متأسفانه عده‌یی تلاش میکنند شهدا را هویت‌زدایی کنند که ما محکوم میکنیم. از تمامی نهادهای بین‌المللی می‌خواهیم از تلاش خانواده‌های قتل‌عام شدگان برای محاکمه حمید نوری و مجازات او حمایت کنند. سازمان خَه‌بات از تلاش شما عزیزان جهت تلاش برای محاکمه حمید نوری حمایت میکند.
تظاهرات گسترده ایرانیان آزاده در استکهلم – سوئد در سی‌و‌سومین سالگرد قتل‌عام سال ۶۷
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد با شعار خامنه‌ای جانیه، دشمن ایرانیه – اول شهریور ۱۴۰۰
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
قتل‌عام سال۶۷ یکی از تاریکترین نقاط تاریخ ایران است ۳۰هزار نفر کشته شدند و در گورستانها دفن شدند بدون محاکمه و با دستور ولی‌فقیه که این جنایت علیه بشریت است. عفو بین‌الملل خواهان حسابرسی از مقامات رژیم ایران به‌خاطر قتل‌عام سال۶۷ شد. قتل‌عام ۳۰هزار زندانی سیاسی بدون محاکمه و روند عادلانه قضایی انجام گرفت که جنایت علیه بشریت محسوب میشود. بیانیه‌ها و موضع‌گیریهای عفو بین‌الملل در مورد قتل‌عام و موضعگیری عفو بین‌الملل علیه رئیسی بعد از رسیدن به ریاست‌جمهوری و این که رئیسی به جای اینکه محاکمه شود رئیس‌جمهور شده نشان از وضعیت در ایران است. من از رهبران اتحادیه اروپا میخواهم، رویکرد جدید در قبال ایران اتخاذ کنند تا کسانی که جنایت علیه بشریت انجام داده‌اند مورد محاکمه قرار بگیرد. ما مبارزه علیه رژیم را ادامه می‌دهیم، دادگاهی که در سوئد تشکیل شده در این راستا است از شما حمایت میکنم و از شما متشکرم.
پاتریک کندی
خانم رجوی متشکرم بخاطر رهبری شما .
در این به رسمیت شناسی مهم قتل عام سی هزار تن از مجاهدین و رزمندگان آزادی که برای یک ایران بهتر جان خود را فدا کردند. همه آنها که جان باختند پسر یا دختری بودند. یک برادر یا خواهر بودند و همه شان می توانستند مادر یا پدر باشند. بخاطر این قتل عام خانواده ها از هم پاشیدند.
و رژیم ایران دیگر هرگز به وضعیت قبل برنگشته . بخاطر نابودی ای که صورت گرفت. بخاطر کشتاری که صورت گرفت. و نابودی تک تک این شهیدانی که ما امروز برای آنها مبارزه می کنیم. آنها داشتند برای یک ایران آزاد مبارزه می کردند.آنها مبارزه می کردند نه تنها علیه شاه مبارزه کردند، بلکه علیه آخوندها دست به مبارزه زدند. چون که نمی خواستند یک دیکتاتوری رو با دیکتاتوری دیگری جایگزین کنند. آنها مبارزه می کردند تا تضمین کنند که ایران بار دیگر آزاد بشود. و اینکه ما بخاطر بیاوریم این فرهنگ عظیم مردم ایران را. بتوانیم آنرا گرامی بداریم. اگر مردم ایران قیام کنند، همان کاری را که انجام دادند، می توانند کشورشان را پس بگیرند. برای گرامیداشت این شهیدان براین فراخوان تاکید می کنیم که تضمین کنیم آن مبارزه ای که آنها داشتند بیهوده نبوده . من می خواهم از همه شما تشکر کنم و سپاسگذاری کنم که همچنان مبارزه برای آزادی را ادامه می دهید با گرامیداشت کسانی که قبل از شما این کار را کردند.
آن شهیدان شهیدانی که جان باختند در مبارزه برای یک ایران آزاد. همه ما آن جمله معروف را می شناختیم کسانی که از تاریخ نیاموختند باز هم اشتباهات آن را تکرار می کنند. ما قتل عام ارمنی ها را دیدیم که همچنان در جامعه بین المللی برسمیت شناخته نمی شود.
ما هولوکاست را دیدیم. ما شاهد جنایت های بزرگ دیگری علیه بشریت بودیم. ما پل پوت یا در رواند یا مثلا در کشورهای بالکان. ما الان در زمانی در تاریخ هستیم در مقطعی هستیم که باید یک دادگاه محاکمه جنایات جنگی دائم براه بیاندازیم تا محاکمه کنند چنین جنایتکارانی را .
چون اگر نتوانیم آنها را بیاد بیاوریم و برسمیت بشناسیم و آنها را محاکمه کنیم جنایتکاران را. پسران و دخترانمان را به خطر می اندازیم. نسل های بعدی را در معرض تهدید قرار می دهیم. بخاطر شکست در تضمین اینکه هیچ دیکتاتوری در آینده اگر بیاد به قدرت برسه بتونه مرتکب چنین جنایت هایی بشود دوباره. ما این قتل عام را به یاد می آوریم چون می دانیم که کسانی که مسئول این قتل عام بودند، از خمینی گرفته تا رئیس جمهور کنونی این رژیم یعنی رئیسی باید در برابر عدالت قرار بگیرند خامنه ای و رئیسی قبل از اینکه دو باره دست به چنین جنایت هایی بزنند.
ما باید فراخوان بدهیم به یک تحقیقات بین المللی باید محاکمه کنیم این جنایتکاران را. من می خواهم تشکر کنم از کشورهای اروپایی بطور خاص از سوئد هم اکنون تشکر کنم بخاطر اینکه ایستادند در طرف آزادی،
بخاطر اینکه این جنایت ها را یادآوری کردن چون اگر این جنایتها در ایران می شود اتفاق بیفتد پس می تواند در هر جای دیگر هم رخ بدهد. ما بعداز هولوکاست گفتیم که هیچوقت دیگر نباید شاهد چنین جنایات علیه بشریت باشیم و بارها و بارها با اینحال شاهدش بودیم. دلیل تکرار مکرر آن این است که جامعه بین اللملی و ما نتوانستیم بایستیم و محکوم کنیم و مورد حسابرسی قرار بدهیم مسئولان این جنایات را.
من فقط می گم. شما بارها از من شنیده اید که گفتم من یک ایرانی هستم. همانطور که عموی من در برلین گفت من یک برلینی هستم. همه ما متحدیم چون همه ما انسان هستیم و انسانیت خود را تقلیل می دهیم اگر که اجازه بدهیم برادران و خواهرانمان فارغ از اینکه چه پیشینه ای دارند و از کدام کشور می آیند ما همه مون یک خانواده ملل هستیم
به همین دلیل باید برای همدیگر مبارزه کنیم. باید به این دلیل من بعنوان یک آمریکایی باید بیایم به آن طرف جهان با شما باشم. همراه باشم چون همه ما همراه هم هستیم امروز تا برسمیت بشناسیم این مبارزه را . امیدوارم که اگر پدر و مادر من، خواهر و برادر من و پسر و دختر من اگر آنها در معرض قتل عام قرار می گرفتند، مثل قتل عام سال ۶۷ من هم امیدوار بودم که یک نفر بیاد و برای آنها بایستد و از آنها دفاع کند.
پس من برای همه خانواده شهیدان می ایستم و از آنها دفاع می کنم چون می دانم که همه ما با هم با یک هدف و خواست مشترک که آزادی است مبارزه می کنیم. یک هدف مشترک برای زندگی در دموکراسی. خواست مشترک برای اینکه خانم رجوی برایش مبارزه کرده برای مردم خودش و برای یک ایران جدید.
این یک خواست بین المللی است از سوی همه انسانها. بنابراین با این روحیه و با چنین روحیه ای من می گویم بار دیگر می گویم من ایرانی هستم. من ایرانی هستم. من ایرانی هستم. از شما بسیار سپاسگزارم.
مگنوس اسکارشون – نماینده پارلمان سوئد
سلام و درود بر شما درود به کسانی که اینجا گردهم آمدند برای جنایتی که صورت گرفته است. سردمداران حاکم بر ایران برای جنایت قتل‌عام باید پشت میز محاکمه قرار گیرند.
میخواهم به شما بگویم که چقدر تحت تاثیر هستم از اینکه امروز با شما هستم برخی از ما در استکهلم نیستیم ولی قلبمون در آنجاست چونکه این یک لحظه بسیار مهم برای همه ما است که در پی عدالت بوده ایم برای مردم ایران . لحظه بسیار خاصی است چونکه سوئد پیشتاز عدالت شده . این البته اولین باری نیست که عدالت طرف ماست . ما همه روندهای قضایی رو در آن پیروز شده ایم در همه دادگاههای جهان به پیروزی رسیده ایم جاییکه در ارتباط با موضوع ایران به دادگاه رفته ایم و موضوعات مربوط به آن هربار موفق و پیروز شده ایم . ولی الان یک گام رو به پیش است و یک گام مهم امروز ما بخاطر می آریم که در سال ۱۳۶۷ حکومت ایران ۳۰ هزار نفر سی هزار زندانی سیاسی آنموقع را قتل عام کرد. مثل آن شاهدانی که امروز اینجا هستند که ما را بهمون یادآوری میکنند با شهادتهاشون جنایت هایی را که رخ داده به ما بازگو میکنند آن هم بعداز یک فتوی . همه ما میدانیم که آنها را به مرگ محکوم میکرد به این خاطر که حاضر نبودند تن بدن به دیوانگی سیاسی رژیم آخوندی به جنون سیاسی رژیم آخوندی بعد آنها را در گورهای جمعی دفن کردند. همه این توطئه با هیئت های مرگ پیش رفت هیئت های مرگی که در سراسر کشور برپا شده بود . و کسانی که در آن هیئت های مرگ فعالیت میکردند جنایتکار هستند. اما امروز یک چیز مهم تری هم هست که باید به آن تاخت چون در پی این شرکت کنندگان در هیئت مرگ بوده ایم.
علتی که گفتم مهمه و خاص هست این است که ابراهیم رئیسی رئیس جمهور کنونی ایران منتصب شد بعنوان رئیس جمهور رژیم توسط خامنه ای دقیقاً به این علت که خودش یک جنایتکار است . چون که خودش عضو همین هیئت های مرگ بوده چون از اعضاء هیئت مرگ بوده .
و اکنون رئیس جمهور رژیم ایران است این دو چیز را نشان میده . اول اینکه چطور فقدان واکنش از سوی جامعه جهانی این رژیم را جری تر بکند و فکر میکنند که میتونند در برابر جهان یک جنایتکار را بیایند معرفی کنند و بنشانندش در مقام ریاست جمهوری . عامل یک نسل کشی را از عاملان آن یک نسل کشی.
این ابراهیم رئیسی کسی است که امروز رئیس جمهور رژیم ایران است با این چهره با این نفر ما همچنین شاهد پنهان کاری هستیم . پنهان کاری و یا سیاست پنهان کاری که در ایران جریان داشته . برای پاک کردن همه آثار این نسل کشی . اولین کاری که کردند این بود که وقتی قتل عام کردند و کشتند و اعدام کردند همه این زندانیان را این سی هزار زندانی را از خانواده هاشون پنهان کردند بهشون اطلاع ندادند . و بعد هر گونه مراسم را منع کردند برای گرامیداشت این ایرانی ها .
خانواده ها نمی توانستند بیایند اونها را دفن کنند و نمی توانستند سوگواری کنند بخاطر از دست دادن عزیزانشون فراتر از این حتی اگر در باره قتل عام صحبت میکردند مجازات می شدند و امروز خانواده های قربانیان و مدافعان حقوق بشر در معرض تهدید مداوم قرار دارند. متخصصان کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل که این موضوع را بهش پرداختند و این پرونده را هشدار داده اند در رابطه با از بین بردن گورهای جمعی . میدونند که رژیم نمی خواد هیچ گونه آثاری از جنایت باقی بماند و همانی که ما بخاطرش خواهان عدالت هستیم فراتر از آن کارشناسان حقوق بشر تاکید کرده اند که بسیاری از مقامهای دست اندرکار این جنایت و این نسل کشی هم اکنون در مقامهای قدرت در رژیم ایران هستند. بحث فقط برسر مقامهای قدرت نیست بلکه بالاترین مقام حکومت یعنی دولت در ایران هست یعنی ریاست جمهوری رژیم ایران که رئیسی برآن تکیه زده .
به همین دلیل در این چارچوب ما باید فراخوان بدهیم به کمیسیر عالی حقوق بشر ملل متحد دوست من میشل باشله .میدونم که چقدر این موضوع میتونه براش مهم باشه چون خودش قربانی دیکتاتوری بوده میدونم که چقدر در شیلی برای ایشون مهم بود که واقعیت فاش بشه و بشه به گذشته پرداخت از طریق عدالت به همین دلیل ما فراخوان میدیم به ایشون تا یک کمیسیون تحقیق بین المللی در رابطه با قتل عام ۶۷ آغاز کنه
میخوام یادآوری کنم که نه فقط از همه ما خواسته شده که خواهان این کمسیون از سازمان ملل شده ایم بلکه همچنین عفو بین الملل در ۱۹ ژوئن امسال اواسط خرداد اواخر خرداد گفتش که چطور انتخاب انتصاب رئیسی که نقش داشته در قتل عام ۶۷ باید اتفاقاً او مورد تحقیق قرار بگیره بخاطر نقشش در جنایات گذشته و کنونی رژیم ایران تحت قانون بین الملل چون مافقط با وقایعی سروکار نداریم که سالها قبل اتفاق افتاده بلکه با وقایعی سروکار داریم که همین الان رخ میده اعدامهایی که الان صورت میگیره کشتار معترضان ، شکنجه کودکان و زنان بدلیل مخالفتشون با دیکتاتوری آخوندی . این یک اقدام بسیار مهم برای همه ماست .
ما در مقابل این خواسته هستیم نه فقط از سوی مردم از سراسر جهان بلکه همچنین داریم ابراز میکنیم این جنبش اجتماعی را که در ایران وجود دارد میلیونها تن از مردم ایران اینکه واقف هستند که در قتل عام سال ۶۷ چه اتفاقاتی رخ داده و امروز شاهدند و قربانی جنایات امروز رژیم حاکم هستند و اونها فراخوان میدن به جامعه بین المللی که دست به اقدام بزنه ما نمی تونیم فقط در را ببندیم نمی تونیم بگیم که این موضوعی است که به ما ربطی ندارد چونکه هربار یک نقض حقوق بشر صورت بگیره در جهان ما بعنوان انسانها تحت تهدید در معرض خطز قرار میگیریم .
به یاد مجاهدین و هواداران آنها هستیم که جونشون را فدا کردند برای آزادی برای حقوق بشر برای دمکراسی برای حقوق زنان برای آزادی و صلح در جهان.
گرامیداشت آنها فقط یک گرامیداشت ساده نیست بلکه این دی ان ای ماست .این بخشی از هویت ماست .نمی تونیم بعنوان انسان بپذیریم آنچه که رژیم در ایران رخ میده ادامه پیدا کنه و باید جنایتکاران را به دست عدالت بسپاریم . جامعه جهانی نمی تونه سکوت پیشه کنه و سوئد یک الگوی خوبی را در واقع از خودش بارز کرده . با یک سیستم قضایی قوی که فراخوان میده به دولتها در اروپا دولت سوئد اول از همه و بعد سایر دولتهای اروپایی که متحد بشن باهم علیه رژیم آخوندی ما همه ما باهم قربانی این رژیم بودیم.
فقط یک یادآوری کنیم آن توطئه و تلاش برای بمب گذاری درپاریس درگردهمایی مقاومت را که همه ما آنجا بودیم . همه مون در معرض خطر هستیم و همه مون مسئولیت داریم که متحد باشیم پشت خانم رجوی .
که چهره الهام بخش این جنبش و این مبارزه بوده من بسیار بسیار مفتخرم که دوست شخصی خانم رجوی باشم من به اون عشق می ورزم و میدونم که روزی رهبری سرنوشت ایران را بدست خواهد گرفت و مردم ایران را هدایت خواهد کرد در انتقال به سوی دمکراسی و صلح
خانواده شهدا – خدیجه برهانی
با سلام به شما اشرف‌نشانها من خدیجه برهانی تنها بازمانده از یک خانواده ۱۰نفره هستم ۴ برادرم شهید شدند همسر برادرم شهید شد پدرم که یک روحانی بود او را منزوی کردند محدود کردند تا اینکه در اثر تآلمات ناشی از شهادت فرزندانش و فشار آخوندها از این دنیا رفت دو برادرم دیگر در قتل‌عام ۶۷ به‌شهادت رسید. حسین روز ۵فروردین۶۰ یعنی ۳ماه قبل از ۳۰خرداد دستگیر شد و در قتل‌عام ۶۷ به‌شهادت رسیدو برادر دیگرم احمد در ۶۰ دستگیر و به ۱۵سال حبس محکوم شده بود ولی در سال۶۷ به‌خاطر سر موضع بودن به‌شهادت رسیدو مهدی برزگترین برادرم که ۴سال زمان شاه زندان بود او استاد فلسفه و مسلط به ۵ زبان بود او در دهه۶۰ به‌شهادت رسید. مینو همسر برادرم نیز به‌شهادت رسید. برادر دیگرم که استادیار دانشگاه بود و در سال۶۶ به‌خاطر مخالفت با شاه ۳بار دستگیر شد او نیز در دهه۶۰ دستگیر و به‌شهادت رسید مادرم به‌خاطر ناراحتیهای ناشی از شهادت فرزندانش سکته قلبی کرد و از دنیا می‌رود. برادر دیگرم نیز دستگیر شده بود بعد از آزادی به ارتش آزادیبخش پیوست و در عملیات چلچراغ به‌شهادت رسید. من خیلی به این برادرانم مدیونم آنها راه را به من نشان دادند مثل خانواده من در قزوین کم نبودند خانواده جباریان، خانواده هاشمیان.. خمینی جلاد که آرزوی خلافت چند صد ساله را داشت در قتل‌عام ۶۷می خواست مجاهدین را نابود کند و موفق نشد ولی الآن تلاشهای رژیم برای منحرف کردن جنبش دادخواهی با اراده شما و مجاهدین به جایی نمی‌رسد. کارزار دادخواهی جزیی از نبرد سرنگونی است و ما با اندیشه میتوان و باید خواهر مریم به آرزوی نشاندن آمران و عاملان این جنایت را در صندلی پاسخگویی به جنایاتشان خواهیم رسید. خیزشهای مردمی با خروش مرگ بر خامنه‌ای و مرگ بر اصل ولایت فقیه اکنون بپا خواسته. عاشورای مجاهدین به پیشتازی اشرف و موسی و قتل‌عام ۱۰شهریور همه یک پیام مقاومت داشته و دارند به‌عنوان یک مجاهد خلق به خواهر مریم عزیزمان می گویم حاضر حاضر حاضر
مادر هاجر همه شهدا مانند زاهد و راشد فرزندان من هستند. زاهد در سنندج شکنجه شد و مدتها در انفرادی بود طوری شکنجه شده بود که با چهار دست و پا راه می‌رفت. بدن او آنقدر شکنجه شده و کبود بود که شناخته نمیشد. مثل کوه مقاوم بود و با سربلند و سرودخوان همراه با ۹مجاهد دیگر به‌شهادت رسید. پسر دیگرم در عملیات فروغ جاویدان به‌شهادت رسید.
پسران من همرزمان من بودند و من هم مانند آنها آرمان آنها را انتخاب کرده‌ام و تا آخر بر آرمان مسعود رجوی پا فشاری میکنم. در حضور همه شما و همه فرزندانم حاضر حاضر می‌گویم و تا پایان بر آرمان خواهر مریم و برادر مسعود هستم.
الکساندار انسترل – نماینده پارلمان سوئد
تاریخچه جنایات رژیم ایران علیه مردم این کشور وحشتناک است. تاریخ هیچ گاه این جنایات را فراموش نمی‌کند و این را هم اکنون میتوان در محاکمه حمید نوری در دادگاه سوئد بخاطر نقشش در قتل عام ۶۷ در ایران مشاهده کرد. امروز ما یاد آنهایی را که برای آزادی جنگیدند، گرامی میداریم.
ما فراموش نمی‌کنیم که این جنایتکاران مثل رئیسی در مشاغل این رژیم جای گرفته‌اند ما از قضاییه سوئد می خواهیم که حکم جلب رئیسی را تدارک ببیند ما می خواهیم که دست مزدوران این رژیم را از این پرونده کوتاه کنند ما می خواهیم ترتیبی اتخاذ بشود که پرونده ۶۷ به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع بشود.
شل ارنه اتوسون – نماینده پارلمان سوئد
میخواهم با ارسال این پیام، پشتیبانی خودم را از شما که در سالگرد قتل عام ۶۷ گردآمده اید و از مبارزه تان برای آزادی ایران که رعایت حقوق بشر و دمکراسی از پایه های آن خواهد بود اعلام کنم. برای دستیابی به این هدف هیچگاه نباید از مبارزه دست کشید، جنگل پشت سر من کشور نروژ است در جنگ دوم جهانی نفرات زیادی از این کشور به سوئد پناه بردند. متاسفانه در حال حاضر مردم بسیاری از کشورهای جهان برای دفاع و حقوق بشر مبارزه میکنند یکی از این مردم مردم ایران است. در سالگرد قتل عام مشوق شما هستم و از شما پشتیبانی میکنیم برای دستیابی به حقوق بشر.
خانواده‌های شهدا – بهناز عطارزاده
هموطنان عزیز یاران شورشگر من بهناز عطارزاده زندانی سیاسی دهه۶۰، ۳برادرم شهید راه آزادی هستند سعید در سال۶۰ اعدام شد و دو برادر دیگرم در ۶۷ سربدار شدند. مادر ابراهیم پور مادر و پدر شجاعی خانواده ادب‌آواز و بسیاری خانواده‌های دیگر، خانواده‌های ما هم‌چون دیگر خانواده‌های مجاهدین دادخواه بودند ما از روی یاس برخورد نکردیم ما نه تنها در پستو ها نرفتیم بلکه عزم ما را برای برپایی جامعه آزاد و دمکراتیک صد چندان کرد در این سالها از تابستان ۶۷ تا آبان غرور آمیز ۹۸ ما همبسته نه می‌بخشیم نه فراموش میکنیم.
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد= استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران با شعار رئیسی رئیسی تو جانی و خبیثی
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران با شعار با مسعود با مریم میجنگیم تا آخر
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تصاویری از راهپیمایی ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد – استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد- استکهلم بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران – خانواده شهیدان سربدار
تظاهرات ایرانیان آزاده در سوئد بمناسبت سی و سومین سال قتل عام زندانیان سیاسی در ایران برگرفته از سایت مجاهدین خلق ایران و سیمای آزادی
